سینما

نقد فیلم مادران موازی (Parallel Mothers)؛ درام اسپانیایی آلمودوار

نقد فیلم مادران موازی: آخرین فیلم ساخته شده توسط “پدرو آلمودوار” بعد از “رنج و شکوه” (Pain and Glory) در سال ۲۰۱۹ که نخستین‌بار در جشنواره فیلم ونیز به اکران درآمد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. این فیلم مانند دیگر آثار آلمودوار از مفاهیم عمیق انسانی برخوردار بوده و داستانی حول محور دو مادر را روایت می‌کند. اکسیژن را همراهی کنید.

نقد فیلم مادران موازی Parallel Mothers

مادران موازی پدرو آلمودوار به‌زیبایی بیانگر فراز و نشیب‌های سعادتمندانه مادری است که با ظرافت از طریق داستان دو زن مجرد که به‌طور سرنوشت‌ساز در یک اتاق بیمارستان با یکدیگر بودند، روایت می‌شود. این فیلم اسپانیایی به‌طرز ماهرانه‌ای تصاویر زنده و تنش عاطفی را با هم ترکیب کرده تا داستانی جذاب خلق کند که از کلیشه‌ها و دیگر دام‌های این ژانر اجتناب می‌کند. فیلم مادران موازی که غیرقابل پیش‌بینی است، نگاهی بی‌وقفه و فراموش‌نشدنی به مادری، عشق و از دست دادن است.

نقد فیلم مادران موازی Parallel Mothers
نقد فیلم مادران موازی Parallel Mothers

خلاصه داستان فیلم مادران موازی

جنیس (با بازی پنه‌لوپه کروز) و آنا (با بازی میلنا اسمیت) از طبقات بسیار متفاوتی از جامعه هستند، اما در تجربه مشترکشان از زایمان به‌عنوان مادران اشتراک دارند. جنیس تمرکز اصلی داستان است و به‌عنوان یک والد جدید با چالش‌های غیرعادی روبرو می‌شود. زمانی که پدر بیولوژیکی نوزاد، آرتورو (اسرائیل الژالده)، پدر فرض کودک را به چالش می‌کشد، این موضوع پیچیده‌تر می‌شود. آنا، که بسیار جوانتر است، به دلیل نداشتن یک زندگی خانوادگی با ثبات عاطفی، با نقش جدید خود با مشکلات خاص خود مواجه است. در هر دو مورد، استرس فرزندآوری موضوع نیست. بلکه این مادران موازی شیاطین درونی دارند که باید با آنها مبارزه کنند.

روح زنانگی در کالبد فیلم

مادران موازی یک فیلم منحصر به فرد زنانه است و به استثنای آرتورو، همه شخصیت‌های اصلی و فرعی – حداقل آنهایی که روی پرده ظاهر می‌شوند – زن هستند. آنچه کل فیلم به آن می‌پردازد تنها یک چیز است: مادران و تجربه مادری. مادران موازی یک فیلم عمیقاً همدلانه است که از تعارضات ساخته شده برای رویکردی بسیار ظریف‌تر به داستان‌سرایی اجتناب می‌کند. تنظیمات اولیه و صحنه‌سازی‌ها با ذوق انجام شده و فیلم به‌جای ایجاد درگیری کاذب با فیلمبرداری شلوغ یا موسیقی اوج‌گرفته، بر اجراها تمرکز می‌کند. نتیجه اینها شکل‌گیری یک داستان جذاب است که کاملاً قابل باور بوده و در عین حال غیرقابل پیش‌بینی و هیجان‌انگیز است.

پنه لوپه کروز قلب و روح اصلی فیلم است. کروز همیشه با پدرو آلمودوار همکاری می‌کند و آشنایی آنها با یکدیگر طی سالها باعث شده تا کارگردان هر ژست، نگاه و نفس ظریفی را به‌خوبی ثبت کند. کروز به‌عنوان یک مادر کاملاً جدید می‌درخشد، اما با گذشت زمان ظاهر خاکستری و خسته‌ی یک والد مجرد را دارد که تلاش می‌کند تا با مسئولیت‌های بی‌پایان و عمیقاً خسته‌کننده‌ی والد بودن همگام شود.

میلنا اسمیت همتای رضایت‌بخشی به کروز ارائه می‌کند و استعداد خودش خودش را به‌عنوان یک بازیگر نشان می‌دهد. این دختر ۲۵ ساله نقش کمتری در روایت کلی دارد، اما به‌همان اندازه تأثیرگذار بوده و ثابت می‌کند که او یک ستاره در حال ظهور است که باید در سالهای آتی شاهد درخشش او بود. این واقعیت که اسمیت می‌تواند بدون اینکه تحت‌الشعاع قرار بگیرد، صحنه‌ای را با چنین بازیگر مورد تحسین منتقدین به اشتراک بگذارد، یک اتفاق چشمگیر است.

مادران موازی توسط آلمودوار نوشته شده که به‌طرز ماهرانه‌ای داستان را از طریق کارگردانی متفکرانه و دقیق خود بیان می‌کند. او در هر شات به‌دقت عمل کرده و کادر را با رنگ‌ها، بافت‌ها و الگوهای زنده پر می‌کند. هر صحنه هدفی را دنبال می‌کند، احساسات و تجربیات شخصیت‌ها به‌طور ماهرانه‌ای از طریق لحظات ظریف منتقل می‌شوند، نحوه ایستادن آنها، فاصله بین شخصیت‌ها، حتی نحوه تابش نور به صورت آنها، هر تصویر یک عالم کوچک برای زندگی درونی شخصیت‌ها است.

کارگردانی آلمودوار آنقدر ماهرانه است که حتی می‌توان فیلم را بدون صدا و بدون زیرنویس تماشا کرد و همچنان کاملاً در داستان غرق شد. این بدان معنا نیست که خود فیلمنامه و دیالوگ‌هایش برای داستان کم است، بلکه نوشته از نظر تخصص با فیلمبرداری مطابقت دارد. موضوعات زیادی در سراسر داستان وجود دارد که به‌تدریج در داستان کلی بافته می‌شود و با هر افشاگری – مهم نیست چقدر تکان دهنده – قبلا تنظیم شده است که دائماً انتظارات مخاطبان را زیر پا می‌گذارد. این رویکرد دشواری برای فیلم‌نویسی است اما آلمودوار آن را با مهارتش به پایان رسانده است.

با این حال، جایی که مادران موازی خود را متمایز می‌کند، مضامین آن است که فیلم را به فراتر از صرف یک داستان خوب یا سرگرم‌کننده ارتقا می‌دهد. در حالی که ظاهراً فیلم داستانی درباره مادر بودن است، در سطح عمیق‌تری درباره تاریخ، سرنوشت و میراث مشترک است. رابطه جنیس با آرتورو شروع می‌شود زیرا او برای حل و فصل موضوعی از گذشته خانواده‌اش به کمک او نیاز دارد. آنا و جنیس به‌طور مکرر و کاملاً تصادفی از هم عبور می‌کنند – اما در نهایت به‌طور ذاتی با هم درگیر می‌شوند و بر سر یک تراژدی مشترک به‌هم می‌پیوندند.

در حالی که بسیاری از فیلم‌های دیگر گذشته کارکترها را به‌شکل محدود و تمیزی ارائه می‌دهند، مادران موازی با این استدلال که رویدادهای گذشته می‌توانند آینده ما را به روش‌های غیرقابل پیش‌بینی تعریف کنند. این یک پیام بالغ برای مخاطبان است و بخشی از چیزی است که این فیلم را به چنین اثر منحصر به فرد و جذابی تبدیل کرده است.

5/5 - (2 امتیاز)

منبع
screenrant
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
View all comments
دکمه بازگشت به بالا
0
افکار شما را دوست دارم، لطفا نظر دهیدx
()
x